هویت ، توشه مذاکرات

فرزاد وثوقی روزنامه نگار

مسایل به مشکل ومشکلات به بحران تبدیل شده است. در بُعد پیشگیری از بروز بحران کارنامه ای نداریم. اتفاقات افتاده در هفته های دولت ونیزدهه های فجر از باب افتتاحیه ها وبهره برداری ها نمایشی وفاقد اثر بوده اند. گویا دولت ها وبه تبع آن استانداران سعی داشته اند کارنامه ای برای خود دست وپا کنند که در زمان حال مشخص شده کارهای اعلامی نتایج مثبتی در بروز رسانی زیر ساخت ها در سطوح ملی واستانی نداشته است وحالا رییس دولت چهاردهم از مردم درخواست دارد تا آنان در فصل سرما از لباس گرم در خانه ومحل کار استفاده کنند وتوقعی برای تامین برق وگاز نداشته باشند.

در مورد آب نیز دولت ها کم کاری کرده اند چرا که عدم استفاده از پساب در موضوع صنایع وکشاورزی در چهل وچند سال گذشته به عنوان ترک فعل مدیران مربوطه چه درسطوح وزارتی وچه در استانها قلمداد می شود.

هر چند استانداران براساس ملاک های سیاسی ونه توجه به ابعاد عمرانی و پیگیری مسایل اقتصادی ،اجتماعی وفرهنگی انتخاب شده اند اما جای این پرسش باقی است که چرا درطول این مدت منهای هشت سال دفاع مقدس ، دولتمردان فکری به حال امروز نکردند و دایم یا برطبل جنگ کوبیدند ویا اختلافات داخلی را دامن زدند.

درتمام این مدت دولتی ها آنقدر که به فکر اختلاس وفرستادن فرزندان خود به آمریکا واروپا بودند به فکرکاهش تنش با دولت های اروپایی وآمریکایی نبودند واز این جهت دارای کارنامه ای نه چندان مقبول در پیشگاه ملت اند.

امروز اگر مشکل انرژی در ایران به یک بحران بزرگ تبدیل شده است باید نگاهی به گذشته وکارنامه حکمرانی داشته باشیم که درآن اشخاص خودرا ذوب در ولایت معرفی کردند و خلاف جریان آب شنا نمودند ،چرا که در سالیان گذشته رهبر معظم انقلاب شعار سال ها را برمبنای اقتصاد وتامین معیشت ملت نامگذاری کردند ومدیران تشنه میز وصندلی ، گامی دراین جهت برنداشته اند.

دقیقا در 17 سال گذشته رهبرمعظم انقلاب شعارهای جدی درحوزه های اقتصادی در ابتدای هرسال تعیین نمودند که مدیران وقت نسبت به آن عملکرد مناسبی نداشته اند.

اینک درایام پایانی آبان ماه وگذشت 8 ماه از سال "جهش تولید با مشارکت مردم "،گروههای ناآگاه سیاسی همچنان به درگیری با یکدیگر ادامه می دهند تا گامی برای رخداد مشارکت مردم برداشته نشود. در انتخابات چهاردهم ونیز دوازدهمین دوره مجلس مشارکت چندانی اتفاق نیفتاد ومی توان گفت نمایندگان اقلیت برکرسی ها نشستند.

رییس جمهور نیز اگر با ورود شخص رهبرمعظم انقلاب به مسئله انتخابات توام نمی شد معلوم نیست چه سرنوشتی پیدا می کرد، چرا که دوگانگی قوه مجریه ومقننه برکسی پوشیده نیست ونمایندگان در قوه مقننه پیوسته سهمی کلان از تقسیم قدرت سیاسی طلب می کنند ورییس جمهور در هر دوره باید نظر موافق نمانیدگان مجلس را تامین کند تا هم در بحث انتخاب کابینه وهم بودجه وسایر ملزومات دچار تنش در صحن مجلس نشود. ویا حتی بعد رای اعتماد ازمجلس ، وزرا در چاه استیضاح نیفتند. با تمام این وجود مشکلات چون کوهی استوار در مسیر قرار دارد.

داستان مذاکره با غرب را باید بدون آزمون وخطا پیگیری نمود، کشور ژاپن و ویتنام دو الگوی مهم برسرراه مذاکرات است. ما باید با هویت خودمان وارد مذاکرات شویم واز پیامدهای مذاکرات هراسی نداشته باشیم چرا که اگر ما مرد میدان ودیپلماسی هستیم با شعار مرگ براین وآن به اهداف خود نخواهیم رسید.

هویت ما ، علم ودانش ما و نیز پیشینه ایرانی اسلامی ما بزرگترین توشه درراه مذاکرات است ومعلوم نیست چرا عده ای تا این حد به آزار ملت رضا دارند.

تحریم های اقتصادی اگر به قول کاسبان تحریم به جایی لطمه وارد نکرد اما به فرهنگ ایرانی لطمه بزرگی وارد آورد. فرهنگی غنی با شهره جوانمردی ودست پاکی که این روزها بشدت دچار لطمه شده است.

اگر جمع مبالغ اختلاس های پیدا وپنهان را برآورد کنیم درخواهیم یافت که نیازی به دلارهای بلوکه شده نیز نبود. چرا که می توانستیم با همین ارقام، ایران اسلامی را چنان بسازیم که حسرت یک لامپ روشن بردل کسی نماند. اما متاسفانه با خزانه خالی کاری از عهده بهترین رییس جمهور هم برنخواهد آمد. /// انتهای پیام 660 کلمه