باید صنعتی شویم

فرزادوثوقی روزنامه نگار

ایران برای خروج ازوضعیت اقتصادی یا همان معیشتی که دائم برآن تاکید می شود راهی بجز خروج ازوابستگی نفتی ندارد.این روزها در بازار های جهانی، عرضه قیمت نفت را تعیین نمی کند بلکه قیمت نفت معطوف به تقاضاست. یعنی متقاضیان نفت تعیین می کنند که آنرا به چه قیمتی وچه میزانی خریداری کنند.

کشورهای تک محصولی درحوزه اقتصاد پیوسته درمعرض تحریم ونیزعقب ماندگی ازرقبای خود قرار دارند.اقتصاد ایران برای پیوستن به اقتصاد بزرگ جهانی دردو بخش می تواند فعال باشد. بخش اول وکم هزینه آن اقتصاد مبتنی برصنعت گردشگری است وبخش دوم تعامل با کشورهای دارای فناوری های روز جهان در بخش تولید ونوآوری است.

در سالیان گذشته شاهد آن بودیم که محصولاتی برند شده از برخی کشورهای جهان اول به تمامی نقاط دنیا صادرمی شد.که عموما ساخت آمریکا ویا ژاپن بودند حتی پوشاک دراین لیست پردرآمد قرار داشت. درسالهای بعد هزینه های گران ناشی ازارسال وحمل ونقل ونیز داستان بیمه نمودن محموله های ارسالی وهمچنین زباله های ناشی از تولید، کشورهای صنعتی اول جهان را برآن داشت تا اقتصاد خودرا خرد و ابزار تولید را به دیگر کشورهای جهان واگذار نمایند.

به تدریج کالاهای ساخت چین وتایوان به بازارهای بزرگ جهان عرضه شدوتولیدات بازارمشترک جهانی شکل گرفت تا همان محصولات را بصورت مشترک تولید نمایند. سپس برندهای موجوددرجهان تغییر نام داده و با نامهای جدید تجاری اما با کیفیت های پایین تر روانه بازارهای مصرف گردیدند.اشتراک در تولید یک محصول صوتی تصویری ویا یک خودرو باعث می شود اقتصاد آن کشور تحریم ناپذیر باشد چرا که چرخه تولید بصورت زنجیره ای عمل می کند.

صنعت خودروسازی درجهان اما انحصارخودرا حفظ کرد وخطوط تولید خودرا برمبنای سفارشات خاص قراردادند.تولیداتی که مدل به مدل تغییرمی کرد وامکان استفاده ازآن دربلند مدت به دلیل نوآوری های دانش بنیان غیرممکن گردید. اروپا وآمریکا تولیدات خودرویی خودرا در انحصارنگهداشتندو فروش قطعات با هزینه های گران رابه تمامی جهان ادامه دادند.

دراین بین کشورمان، پس ازدهه پنجاه ودرگیرشدن درجنگ تحمیلی هشت ساله وسپس تحریم های اقتصادی پرفشاردر چهل سال گذشته توان مونتاژدربخش خودروسازی را ازدست داد.با پشتیبانی کره ایی ها پراید نخستین خودروی مونتاژ در داخل کشور با نامهای ایرانی شد که پس از سالها وفشارهای سیاسی این خودرو نیز کیفیت خودرا از دست داد ودرخط تولید شاهد هیچ نوآوری نبود.

سایر صنایع کشورنیز که با شعار نوسازی درصف ترمیم قرار داشتند در کوران واگذاری های غلط به بخش های خصوصی بطور کل محو شدند واثری از آنان باقی نماند.صنایعی که قابلیت به روز شدن داشتند والبته توان صادراتی بالایی نیزداشتند اما درکوران رانت به زوال پیوستند.

حالا دوباره باید از اول شروع کردچرا که دولتمردان ایران نیز معتقدند باید به بخش خصوصی با سرمایه گذاری داخلی وخارجی میدان داد و آنان را برای شکوفا نمودن رشد اقتصادی سهیم نمود.بخش خصوصی ما همان مشارکت مردم در اقتصاد است که مورد تاکید رهبری معظم نیز قرار دارد. درواقع مردم باید بیایند وتحت عنوان بخش خصوصی ویا تعاونی اقتصاد ایران را از افول خارج کنندو دولت باید تصدی گری خودرا کاهش دهد والبته راه را برای این نوع فعالیت باز کند.

با اعمال این روش، اقتصاد داخلی ایران درگیر رقابت خواهد شدو نرخ تورم کاهش می یابد، هر چند باید دید عناصرخاص وتخریب کننده اقتصاد اجازه می دهند بخش خصوصی وتعاونی ها وارد میدان شوند؟ یکی ازچالش های بزرگ دراین راه قدرت سیاسی دراختیارنفرات وابسته به دولت است که با نفوذ درحوزه اقتصاد اجازه تحرک به مردم را نمی دهند واین اقتصاد انحصاری جزتورم محصول دیگری ندارد.

پرواضح است که درسالیان گذشته آنچه به عنوان اختلاس مورد بحث وبررسی قرارگرفته ،نه ازطرف مردم وبخش خصوصی که از طرف دولت ودست اندرکاران ارشد دولتی اتفاق افتاده است.

حالا اما باید دردو حوزه گردشگری وصنعت فعال شد و برای تامین انرژی ناتراز کوشش نمودتا از این وضعیت خارج شویم. اقتصاد ومعیشت ،مساوی است با سیر نزولی مهاجرت ،افزایش ازدواج وفرزندآوری ، برخورداری از جمعیتی جوان والبته توازن بجای ناترازی در تمامی بخش های اقتصادی . /// انتهای پیام 600 کلمه