تاثیر منفی تحریم براقتصاد ایران

فرزاد وثوقی روزنامه نگار

اصراری بررفع تحریم ها نداریم چرا که یک یا دونسل قربانی تحریم های اقتصادی سیاسی علیه ایران شدند. ما به هیچ عنوان قادر نخواهیم بود جوانی از دست رفته نسلی را به انان بازگردانیم که در تحریم گذشت . نسلی بیکار ، ناامید و خسته از وعده های تکراری ، هر چند رییس دولت چهاردهم وعده ای نداد ومشغول کار شد، اما انگار دراین دولت خبرهایی از رفع تحریم به گوش خواهد رسید ، اگر نخواهیم به روش های دولت های گذشته ادامه بدهیم .

حالا ودرادامه سیاست های دولت سیزدهم باید با همسایگانی تعامل کنیم که قادر نیستند درازای رابطه با ایران ، رابطه با غرب واروپا را از دست بدهند. ما هیچ عضویتی در شبکه های بانکی جهانی نداریم واز این جهت است که اقتصاد کشور فلج ودراختیار واسطه گران قرار گرفته و ماندن دراین وضعیت سیاه نمی تواند بحران های اقتصادی ومعیشتی ملت را حل کند.

شب هایی که انقلاب در حال وقوع بود، برق به دلیل اعتصاب کارکنان وزارت نیرو قطع می شد وتا ساعت ها مردم درکوچه وخیابان وپشت بام ها تکبیر می گفتند و باقی قضایا. انقلاب که پیروز شد بازهم برق قطع می شد چرا که نقص هایی در کار بود و باقی قضایا. این روش به آغاز جنگ گره خورد و برق دوباره به دلیل حمله هوایی ارتش عراق به شهر های کشور قطع می شد وهمگان در تاریکی منتظر مرگ بودیم.

حملات هوایی ارتش عراق به شهرهای کشور شهدای بسیاری را به همراه داشت اما مردم ایستادگی نمودند وبازهم جوانان به خطوط مقدم اعزام می شدند تا مانع حملات وپیشروی زمینی دشمن شوند. جنگ که تمام شد بازهم برق قطع می شد هر چند فاصله قطعی برق زیاد شده بود اما برق خصوصا در تابستان عادت به قطعی داشت و این روند را ترک نکرد.

داستان آب هم در پنج دهه گذشته مورد هشدار واخطار قرار گرفته و گاها آب نیز در بسیاری مناطق کشور قطع ویا با تنش همراه شده است. داستان آب در تابستان به اوج بحران خود می رسد و عملا وزارت نیرو را در چمبره مشکلات فرو می برد. وزارتخانه ای که باید دراوج تکنولوژی آب را پمپاژکند اما با بازگشت به عقب، نقش میراب ها را بازی می کند!

حالا اما مشکلات خاموشی وقطع برق به مرحله بزرگتری رخنه کرده وآن ناترازی در تولید ومصرف است.ما آنقدر توان تولید برق نداریم تا نیازهای جمعیتی را پوشش دهیم درواقع با تمرکز جمعیت ،باید درسالهای گذشته به فکر رشد تقاضا برای مصرف می بودیم اما نه تنها دراین حوزه تلاشی انجام نشده که در نوسازی ویا ساخت نیروگاههای جدید نیز قدمی برداشته نشده است و همچنان برنیروگاهها پنج دهه گذشته تکیه کرده ایم .

نیروگاههای دوران پیش از انقلاب توان محدودی برای تولید وتامین برق جمعیت متمرکز شده در شهرهای کشور را داشته اند وبتدریج با افزایش روند مهاجرت ونیزاتصال شهرها به روستاها و نواحی حاشیه نشینی عملا تقاضا برای مصرف افزایش یافت.

جمعیت کشوردر سالهای پیش از انقلاب بیش از 30 میلیون نفر وحالا این جمعیت به حدود 90 میلیون نفر رسیده ، پرواضح است که با این روند افزایش جمعیتی ، نیروگاههای فرسوده کشور قادر به خدمات رسانی به مصارف خانگی وصنعتی نیستند.

واکاوی این مطلب که درتمام این سالها چرا به بحث انرژی درایران تا این حد بی اعتنایی شده است ضروری است. باید درانتظار ماند ودید تا دولت چهاردهم چگونه از این ناترازی خارج خواهد شد تا تابستان اینده با مشکل خاموشی مواجه نشویم هر چند مصارف برقی ،تابستان وزمستان ندارد ومصارف صنعتی وکشاورزی در هر فصل کاربری های خاص خود را خواهد داشت. /// انتهای پیام 590کلمه