پایان برق ،پایان کار وتولید

فرزاد وثوقی روزنامه نگار

موضوع ترک فعل مدیران دستگاههای اجرایی باعث پدید آمدن ناترازی های امروز در بخش های مختلف شده است. از طرفی مدیران دستگاههای اجرایی جرات انجام بسیاری کارها را نداشته و ندارند واصطلاحا ریسک پذیر نیستند. رسانه ها نیز که باید منتقد دولتی ها می ماندن در بازار سیاه خرید های روزمره خود همراه با تورم لحظه ای درمانده شدند و به گوشه رینگ مبارزه قدرت هدایت شدند .تنها قلم فرسایی هایی موردی باقی ماند که آنهم در تکثر ایجاد شده رسانه های برخط تا حدودی محو گردید.

زمانی رسانه ها رکن چهارم دمکراسی محسوب می شدند وروزنامه نگاران خیلی با صراحت مدیران را مخاطب قرار میدادندو به اصطلاح مطالبه گری می کردند. اکثر رسانه ها کاغذی بودند و به عنوان مرجع می توانستند موضوعات مطرح شده را تاریخ نگاری کنند تا معلوم شود چه تاریخی وعده ای داده شده ودرچه تاریخی مطالبه گری شده و چرا وبه چه علت پاسخ این مطالبه گری داده نشده است ویا براساس این مطالبه گری ، موضوعات مطرح شده به سرانجام رسیده است.

رسانه های همانطور که مطالبه گری می کردند در صورت دریافت پاسخ وموضوعات مطرح شده از جمله موانع بین بخشی با نیت گره گشایی به انتشار موضوعات می پرداختند. اما این روند نیز زیر ضربه نظام سرمایه داری قرار گرفت وبا طرح تکثر رسانه ها خصوصا در فضای مجازی ، موضوعات مهم روی صفحات الکترونیکی یا حذف می شد ویا اصولا مطرح نمی شد واگر هم موضوعی مهم مطرح می شد برای تضعیف موقعیت حریف ویا امتیاز گیری های سیاسی اقتصادی بود.

در واقع مطالبه گری هم وارد فاز فساد سیستماتیک شد و هرچه بیشتر پول پاشی می کردید بیشتر در فضای مجازی قادر به اجرای عملیات روانی بودید.

یکی از موضوعات مهم وقابل پیگیری رسانه ای که ربطی به انتشار اخبار نداشت ، تحلیل وبررسی موضوعی رفتار مدیران دستگاههای اجرایی از راس هرم تا ذیل آن می شد. درواقع ما با پیوستن به فضای مجازی وبسترهای اینترنتی خیلی شتاب زده اخباری را منتشر می کنیم که با همان سرعت انتشار به فراموشی سپرده می شودند اما در دنیای امروز هستند روزنامه ها وهفته نامه هایی که همچنان تیراژهای میلیونی دارند والبته مخاطبین خاص خود را حفظ کرده اند چرا که در صفحات کاغذی هم اصل ماجرا منتشر می شود و هم آن ماجرا دوباره تازه ،زنده وپویا سازی می گردد که این زنده سازی همان اصل مطالبه گری وپیوست خبری است.

ما درکشورمان یک نسخه دورافتاده برای یک بیماری داریم که باعث شده از آن غفلت کنیم تا مزمن شود. این بیماری دارای پرونده ای روشن ومعلوم بوده که البته یک وجب خاک روی آنرا گرفته و مدیران اجرایی ونیز نمایندگان در قوه مقننه ونیز دستگاههای نظارتی پی آن را نگرفته اند تا امروز که این بیماری به شکل یک قده بزرگ سرطان وکشنده به نام ناترازی برق بروز کرده است.

انرژی یکی از مهمترین زیر ساخت های توسعه کشور است که بدون آن صنایع ازریل تولید خارج می شوندو خروج صنایع از ریل تولید به معنای نیستی یک مملکت خواهد بود. ما در کشور برای تجمیع وخدمات دهی بهتر به صاحبان صنایع به ایجاد شهرک های صنعتی با تجمیع زیرساخت ها متوسل شدیم، طرح وبرنامه ای که باید تا امروز موفق ترین برنامه های اقتصادی ما می بود اما در حال حاضر از برق رسانی به صنایع عاجز مانده ایم وپیش بینی برخی کارشناسان امر در این حوزه این بوده که تا ده سال اینده وحفظ شرایط ناتزای موجود از برق رسانی به شبکه خانگی هم باز خواهیم ماند .

بر اساس آخرین گزارش آماری صنعت آب و برق، تنها ۲۸۴/ ۱۴ مگاوات از ظرفیت نیروگاه‌های برق کشور فسیلی نیستند؛ به بیان دیگر ۸۵ درصد برق کشور از طریق نیروگاه‌های فسیلی که عمدتاً با سوخت گاز کار می‌کنند، تامین می‌شود. از طرف دیگر، نیروگاه‌های حرارتی با مصرف حدود ۳۰ درصد گاز طبیعی کشور، بزرگ‌ترین بخش مصرف‌کننده گاز هستند؛ بنابراین در بررسی وضعیت برق کشور، توجه به وضعیت گاز اهمیت بسزایی دارد.

طرح این سوال لازم است که چرا وزیران پیشین دراین رابطه ماخذه نشده اند. چرا وقتی دولتی برسرکار آمد با دعواهای سیاسی آمد و تنها گفتارشان این بود که ویرانه اقتصادی را با خزانه ای خالی تحویل گرفته اند. درواقع ناترازی ها خصوصا در بحث انرژی یک پرونده سیاه ومیراثی بوده که دولت ها از یکدیگر تحویل می گرفتند وبا اشراف به این مصائب اما تحولی خاص ایجاد نکردند تا امروز که همچنان 85 درصد برق کشور را نیروگاههای فرسوده واز رده خارج شده فسیلی تولید می کنند ،آنهم در شرایطی که در فصل تابستان قادر نیستند مشترکین خانگی وصنعتی خود را به یک میزان تامین کنند وشرط ارایه خدمات به مشترکین خانگی قطع برق مشترکین صنعتی است.

باید به این نکته ظریف هم اشاره کرد که تا سال 1405 نیاز 66 هزار و 800 مگا واتی امروزبه حدود 77 هزار مگاوات خواهد رسید،هر چند در شرایط موجود با کسری 18هزار مگاواتی وشاید بیشتر از آمارها مواجه هستیم که این خود نشان دهنده بی توجهی به حوزه زیرساختی است بی توجهی که می توان نام آنرا ترک فعل گذاشت. /// انتهای پیام 820 کلمه