پاکت سفید

بندرمکران وافسانه شانگهای

فرزاد وثوقی روزنامه نگار

از هر جهت که به منابع موجود در کشور منهای نفت نگاه کنیم ،می توانیم یک پرونده برای رشد اقتصادی ایران بازکنیم. رشدی که می تواند علاوه برتثبیت ،اشتغال عظیمی را برای نیروهای جوان وجویای کار هموار کند. دراستانهای مختلف کشور حتی اگر کویری باشند می توان اشتغال و راهی برای تولید وصادرات ایجاد نمود همانطوری که در شعارهای انتخاباتی نمایندگان حتی در مناطق محروم نگهداشته شده پیداست می توان با مشاوره اساتید دانشگاهی وبهره گیری از علم وصنعت وپژوهش های رایج وبهره گیری از الگوهای بین المللی در تمامی محورهای اقتصادی ،گشایش های عظیمی بوجودآورد اما چه کنیم که بعد از هر انتخابات تمامی این شعارها چونان ابر محو می شوند.

این روش در انتخابات بزرگ ریاست جمهوری نیز مشهود است ، درواقع نامزدهای ریاست جمهوری آنچنان در مورد بهبود وضعیت اقتصادی مرتبط با معیشت ملت سخن می گویند که انگار بایک تیم ورزیده وچابک از اقتصادیون وارد گود خواهند شد ویک شبه همه چیز را تغییر خواهند داد. اما اینطور نیست وتا کنون نبوده است! آنطور که در سال گذشته رییس قوه قضاییه جناب اژه ای گفته بودند اگر یک کلمه دولت قبل را از مدیران فعلی بگیریم دیگر حرفی برای گفتن ندارند واین اوج مصیبت است.

یکی از دلایلی که دولت ها حتی اگر هشت ساله باشند میراثی از بدهکاری وکم کاری برای دولت جدید برجای می گذارند همین عدم فهم مفاهیم توسعه وراهکارهای راهبردی برای حل وفصل آنهاست. دلیل دیگر موید نبود دولت های جدید نسبت به دولت های گذشته است . درواقع دولت ها تاکنون موید برنامه های یکدیگر نبوده اند ویک فرم مشخص برای توسعه همه جانبه اجرا نکرده اند.

بطور مثال در بحث مسکن در تمامی دوره ها حتی هشت ساله، یک مبنای مشخص برای خانه دار شدن ملت وجودنداشته است و تنها نام طرح ها را تغییر داده اند. مسکن استیجاری به شرط تملیک ، مسکن مهر ، مسکن اجتماعی و حالا مسکن ملی. با این تفاصیل نمی توان به آینده این طرح های بدون مبنا امیدوار باشیم . در حوزه صنعت نیز وضعیت به همین منوال است هر دولت با بهره گیری از کابینه خود یک نسخه بدون زیر ساخت برای صنایع ارایه میدهد که قابل پیچیدن نیست . بازی با ارز برای جبران کسری های بودجه یک ندانم کاری بزرگ است که دولت ها علی رغم اینکه از رشد تولید وصادرات خبر میدهند وآمارها را گواه می گیرند ، اما درسفره مردم تنها می توان گرانی را دید.

دولت ها در آمارهای خود از رشد تولید واشتغال می گویند. رشدی که تعداد بیکاران را بشدت کاهش وآنان را زیر مجموعه سازمان تامین اجتماعی ویا خدمات درمانی قرار داده است، اما صندوق های بازنشستگی تشنه یک ریال پول نقد هستند و دراعلامیه های خود دولت را ابر برهکار به صندوق هامعرفی می کنند.

درهمین راستا صندوق های بازنشستگی به دلیل برداشت های نابخردانه با کسری اعتبارات مواجه اند و اعلام ورشکستگی کرده اند و حالا این تن وبدن بازنشستگان واز کار افتادگان است که هم روی خاک وهم زیر خاک می لرزد چرا که امید به آینده را ازدست می دهند. بازنشستگانی که برابر عهدنامه وزارت کار، تعاون ورفاه اجتماعی وسازمان خصوصی تامین اجتماعی وسایر صندوق های پر درآمد باید بعد سی سال زحمت وتلاش وپرداخت به موقع سهم مربوطه ،حالا از مزایای رفاه اجتماعی برخوردار شوند اما خبری از رفاه اجتماعی با مستمری های پایین ترازخط فقر نیست.

تلاش بازنشستگان نیز دراین راستا بی نتیجه است چرا که مالک بانک رفاه کارگران وسازمان تامین اجتماعی نیستند و وفای به عهد این سازمان نیازمند مصوبات مجلس وابلاغیه های دولتی است. نمایندگانی که با شعار حمایت از کارگران وکارمندان وآرای مشخص وارد مجلس شدند حالا تلاشی برای تقویت معیشت کارگران وکارمندان نمی کنند ودولت نیز با تمامی شعارهای خود تمایلی به ترمیم حقوق کارگران وبازنشستگان مطابق نرخ تورم ندارد.

این درحالی است که نه دولت فشاری برمجلس وارد می کند ونه مجلس فشاری بردولت واز طرفی شورای نگهبان ومجمع تشخیص مصلحت نظام ، عنایتی به موضوع نمی نمایند. در هر حال بازنشستگان که حالا باید از منزلت برخوردار باشند از آن بی بهره هستند.

دریک نتیجه گیری به بندر مکران نیم نگاهی داریم که می تواند علی رغم استان سیستان سایراستانهای کشور را در یک برنامه ریزی اقتصادی هدفمند در بعد بین المللی منتفع نماید این درحالی است که مسوولین اقتصادی خصوصا نماینده ویژه رییس جمهور چندی پیش رشد این بندر را با بنادرشانگهای و دبی مقایسه کرده بود. اینک باید دید چرا این همه توان تاکنون مغفول مانده است؟ /// انتهای پیام 750 کلمه