پاکت سفید

مغفولیت مردم در پکیج سیاسی

فرزادوثوقی روزنامه نگار

بهتر آن است مدیران ملی واستانی خودشان را با شعارهای تریبونی وسربرگی شعار سال وذکر باید ها وپاس کاری مسوولیت ها به روزمرگی مشغول نکنند ووارد فاز میدانی شعار سال شوند. اگر اعتباری هم ندارند این اعتبار را از بهارستان نشینان مطالبه کنند تا آنان نیز مطالبه گر شوند.

یکی از عوامل اصلی بروز اغتشاشات در جامعه را می توان دربستر نارضایتی های اقتصادی مورد بررسی قرار داد. تجمعات بیشتر صنفی ومطالبات بیشتر ریالی وبرعلیه هزینه های دلاری است.باید پذیرفت حضور ناکارآمدان با ظواهر انقلابی وعکس های یادگاری از دوران هشت ساله حضور در پشت جبهه ها یکی از دلایل مهم این واپسمانگی اقتصادی سیاسی است. سینما هم در فیلمنامه های خود خصوصا در اخراجی ها به این مهم توجه نشان داده است .چراکه بسیاری ازخط مقدمی ها هرگز برای تقسیم غنایم به عقب باز نگشتند.شیرمردانی که در خطوط مقدم نبرد وشناسایی یا مفقودشدند ویا در امتداد جاده سرخ شهادت درنقاهتگاههای ضایعات نخاغی همچنان بستری هستند.

حالا ملت با انباشت مطالباتی مواجه است که ثمره سالها ناکارآمدی مدیران سهم خواه است. نماد این داستان وصحت آن در بیان دولتمردان مشهود است. اولا دولت های پس از انقلاب موید عملکرد پیشینیان خود نیستند ،دوما با قدرت تمام ناکارآمدی هارا برگردن هم می اندازند وباید اذعان داشت که این حرکت رسانه ای از هزار مرحله تخریب رسانه های برون مرزی شدیدتر ودر ناامیدی ملت در حوزه های میدانی کارسازتر است.

بدین شیوه که در هشت سال دولت یازدهم ودوازدهم هیچ اتفاق مثبتی نیفتاده است ، در هشت سال دولت نهم ودهم نیز هیچ اتفاق مثبتی نیفتاده است و همگان وارث بدهکاری دولت های پیشین خود بوده اند. دراین داستان نیز حجم پروژهای نخ نما ونیمه تمام را می توان به گواهی گرفت.هر چند حجم اختلاس های عناصردولتی چندین برابر حجم اعتبارات پیش بینی شده برای پروژهای بزرگ وکوچک بوده است.

خصوصی سازی هم در ایران که به پیوست مصادره اموال دولت ووابستگان نظام شاهنشاهی اتفاق افتاد در هیچ بخش سودمند نبود. افرادی که از رانت اطلاعاتی برخوردار بودند بخش های خصوصی را خریداری ویا به غنیمت گرفتند وبا احتکار زمین های صنعتی حالا عزم به اجرای نیاتی شوم دارند تا ریشه صنعتی که زیر بنای اشتغال وسرمایه گذاری است را از دل خاک بیرون آورند.

می توان اینگونه پنداشت که در چهل سال گذشته هیچ اقدامی برای نوسازی صنایع نشده است که هیچ بلکه ماشین آلات فرسوده نیز از کارخانه ها خارج وبه قیمت های ارزانی به فروش رفت تا اوراق شوند. همین رانت خواران اطلاعاتی از منابع بانکی بهره گرفتند وحالا از بازپس دادن تسهیلات شانه خالی می کنند. ابربدهکارانی که با ارز دولتی راه واردات بدون کیفیت را در پیش گرفتند.

مضافا اینکه در دوران خاصی ابر بدهکاران با اخطار های شدید قوه قضاییه ونظام بانکی مواجه می شوند اما در نهایت همان اخبار ضد ونقیض هم فروکش می کند و همان سیکل معیوب ادامه می یابد.

یکی از انتظارات مردمی عدم ترک فعل مدیران ونمایندگان است. مجلس ودولت به عنوان قانونگذار ومجری در مسیر خدمت قرار ندارند. عملکردها نشان می دهد که برخی نمایندگان سودای پاستورنشینی و برخی دولتی ها سودای بهارستان نشینیدارند. با این اوصاف هر کسی به فکر خودش است و کار ملتی بزرگ روی زمین مانده است.

همگان از تریبون های موجود با بهره گیری از شعار سال که رهبر معظم انقلاب ابلاغ کرده اند استفاده می کنند.توپ را به هم پاس می دهند تا سال تمام شود وحالا در پایان سال 1401 باید دید کارگزاران نظام چه کارنامه ای در تحقق شعار آن سال در اختیار دارند که با این حجم از مطالبات روبرو هستیم و در یک فقره قادر به پرداخت حقوق معلمان نبودیم.

باید این سوال را مطرح کرد که چرا بدخواهان، نظام آموزش وپرورش و آموزش عالی را هدف گرفته اند وچرا دایم به سراغ کارگران باقی مانده از رسوبات اقتصادی می روند و عرصه را تنگ وتنگ تر می کنند. آیا به خیابان آمدن و جدل پلیس و معلم به صلاح نظام وانقلاب است؟ آیا به خیابان آمدن کارگران و صنوف مختلف وجدال با پلیس وسایر نیروهای ضد آشوب به نفع نظام وانقلاب است؟

چرا حقوق های نیروهای نظامی وانتظامی پرداخت می شود اما حقوق فرهنگیان وکارگران در پیچ وخم خسارت بار کسری بودجه های فرضی گرفتار می شود. دولت با فرض براینکه گرانی بنزین شعله های سوزانی دارد از خیر افزایش قیمت آن گذشت اما تلافی کسری بودجه فرضی برای اختلاس های بعدی آقا زاده ها را برسر دلار وسکه وقیمت کالاهای اساسی درآورد!

جهش قیمت های نامتعارف در بخش خودرو ، مالیات ، کالاهای اساسی به بهانه اوکراین، گرانی قبوض مخابرات وگاز وآب وبرق، افزایش ثانیه ای قیمت دلار وسکه وطلا و....... همه وهمه خزانه دولت را پرکرد وهمچنان دولت رضایت ندارد.

حالا با ریزش سرمایه های اجتماعی چه باید کرد و باید پرسید اصلا سرمایه های اجتماعی دراین پکیج سیاسی جایی برای عرض اندام دارند؟